|
Laatst had ik zelfs twee optredens in één weekend. Mijn jong uitziende vriendin verklaarde me bij voorbaat voor gek en herhaalde dat na het weekend nog enkele malen. “Moet dat nou nog, op jouw leeftijd?”, vroeg ze voortdurend. Ik zette mijn hakken in het zand en mijn kiezen op elkaar. Een serie gemene opmerkingen over dure, op dwergkonijntjes uitgeprobeerde anti-rimpel cremes schoot door mijn hoofd. Maar ik hield me in terwijl ik mijn best deed om mijn ogen open te houden bij het acht uur journaal. Ik wist wel dat ze ergens gelijk had, maar ja, het is de behoefte om je tegen de biologische klok in jong te blijven voelen. Ook als je hobby muziek maken is.
Tuurlijk, voorheen was twee keer spelen in een weekend geen enkel probleem. Nacht 1 om vijf uur thuis en gewoon even uitslapen tot drie uur ’s middags en dan na een kop koffie weer op stap. En maandagochtend vrolijk weer aan het werk. Tegenwoordig is het na nacht 1 al kommer en kwel, vooral omdat dochterlief van drie het leuk vindt om papa tussen negen en half tien ’s morgens luidruchtig te wekken. Marco Borsato heeft er vorig jaar een leuk liedje over geschreven. Daarmee wordt nacht 2 eigenlijk al een onneembare horde op zich, maar dankzij de antirimpelcremes van mijn vriendin zie ik er dan toch nog acceptabel uit. Het lijf voelt anders, maar daar zullen de vrouwen ook last van hebben. De stem kraakt en zucht en haalt kunstgrepen uit om het eind van de nacht te halen. Op maandagochtend val ik uiteindelijk achter de computer in slaap om daarna geschokt tot de ontdekking te komen dat de antirimpelcreme zijn uitwerking volledig heeft gemist.
De conclusie is een dubbele: antirimpelcreme werkt niet en de tijd wacht op niemand. Maar er is zoveel te doen en het gaat maar door. En niks wil ik missen, want daar is het toch voor. Dus laten ik en mijn medebandleden onze partners lekker lullen en gaan we vrolijk op pad. Als het moet twee nachten na elkaar, want voor modeltreinen heb ik nooit iets gevoeld.
|
